Święcenia kapłańskie
w Jerozolimie

Bazylika Konania, zwana również Bazyliką Wszystkich Narodów, znajduje się u podnóża Góry Oliwnej w Jerozolimie. To tam Jezus modlił się w noc poprzedzającą Jego mękę. W kulminacyjnym momencie duchowej walki Chrystusa (agonii), Jego pot stał się jak „krople krwi sączące się na ziemię”. Bez kielicha samotności i cierpienia w Ogrodzie Oliwnym nie byłoby kielicha eucharystycznego w Wieczerniku. W murach tej świątyni 1 lipca br. dziesięciu franciszkanów przyjęło święcenia kapłańskie. Sakramentu święceń udzielił im Łaciński Patriarcha Jerozolimy, kard. Pierbattista Pizzaballa. Akt ten dokonał się poprzez nałożenie rąk i modlitwę konsekracyjną podczas Eucharystii przeżywanej w głębokim zaangażowaniu całej wspólnoty braci z Kustodii Ziemi Świętej. W czasie naznaczonym tak dotkliwie konfliktami i cierpieniem, nowi kapłani jawią się jak posiew nadziei. To przecież ci, którzy zarówno w miejscach związanych z ziemskim życiem Chrystusa, jak i w różnych stronach świata, będą nieść przesłanie miłości, pokoju i miłosierdzia.

Liturgię rozpoczęto uroczystą procesją z Ogrodu Getsemani do Bazyliki Agonii. Przy śpiewie chóru oraz przy modlitwach obecnych tam wiernych, kandydaci do kapłaństwa wraz z Patriarchą, Kustoszem Ziemi Świętej o. Francesco Ielpo i licznie zgromadzonym duchowieństwem, przekroczyli próg bazyliki. Był to wymowny szlak braterskiej wspólnoty, prowadzący przez miejsce, gdzie prastare drzewa oliwne i skały przywołują pamięć o godzinie, w której Chrystus dobrowolnie podjął swoją zbawczą mękę.

W homilii kard. Pizzaballa zwrócił uwagę na niezwykłą zbieżność miejsca, czasu i liturgicznego znaczenia tej uroczystości. Święcenia odbyły się bowiem 1 lipca, w dniu tradycyjnie poświęconym czci Najdroższej Krwi Chrystusa. To liturgiczne święto przypomina o zbawczym znaczeniu Jego Krwi przelanej podczas męki i śmierci na krzyżu. To znak Nowego Przymierza oraz cena naszego odkupienia. W tradycji Kościoła podkreśla się związek między Krwią Chrystusa a Eucharystią. Data święceń nie była więc przypadkowa, co podkreślił Patriarcha. Uroczystość miała miejsce w Jerozolimie, na ziemi skropionej zarówno krwią niewinnych, jak i Krwią Chrystusa. Ponadto „w swojej nieskończonej mądrości Opatrzność [Boża], wybrała dla was ten dzień i to miejsce, aby przypomnieć nam, że kapłaństwo rodzi się z Krwi Chrystusa. Każdy kapłan jest powołany, by być świadkiem tej Krwi, która przemawia mocniej niż krew Abla”, powiedział kardynał. Rozwijając tę myśl, Patriarcha ukazał zasadniczą różnicę pomiędzy rzeczywistością Starego i Nowego Testamentu. „Krew Abla wołała o sprawiedliwość, podczas gdy Krew Chrystusa woła o przebaczenie. To właśnie z miłości objawionej w ofierze Syna Bożego zrodziło się kapłaństwo, którego misją jest nieść światu życie płynące z odkupieńczej Krwi Chrystusa”. Jest to więc „posługa wymagająca, naznaczona odpowiedzialnością, a niekiedy również cierpieniem. Przypomina o tym samo Getsemani – miejsce wewnętrznej walki Jezusa, Jego lęku, bólu i ostatecznego zawierzenia woli Ojca. Przypomina o tym także Ziemia Święta, ziemia Odkupienia, ale zarazem przestrzeń nieustannie doświadczana przez przemoc i podziały”. Kardynał Pizzaballa zaznaczył, że nowo wyświęconym prezbiterom powierzono szczególne powołanie. „Zostaliście wezwani, aby być świadkami pojednania na ziemi, która doznaje ogromu przemocy, wielu podziałów i nadmiaru przelanej krwi. Macie nieść światu Krew, która jednoczy, przebacza i przywraca pokój”.

Po homilii nastąpił sugestywny obrzęd święceń kapłańskich – symboliczne gesty przekazywane od stuleci, wyrażające przejście z posługi diakońskiej do kapłańskiej. Najpierw kandydaci złożyli przyrzeczenie posłuszeństwa, następnie kardynał nałożył na nich ręce i odmówił modlitwę konsekracyjną. Kolejnym znakiem nowej godności było przywdzianie szat liturgicznych właściwych kapłanom: stuły i ornatu. Po tym akcie nastąpiło namaszczenie dłoni świętym krzyżmem.
Kulminacją uroczystości było dopełnienie Eucharystii. Po raz pierwszy dziesięciu nowo wyświęconych kapłanów stanęło przy ołtarzu, sprawując Najświętszą Ofiarę już jako prezbiterzy Kościoła. Gdy liturgia dobiegła końca, świątynię wypełniły gromkie oklaski, serdeczne uściski i radość całej wspólnoty zakonników i uczestników uroczystości. Była to chwila wdzięczności, wzruszenia i braterskiej bliskości. Nowi kapłani pochodzą z Demokratycznej Republiki Konga, Indii, Meksyku, Peru, Słowacji i Węgier. Ich życiem i misją będzie głoszenie Ewangelii aż po krańce świata. Otrzymali w ziemi Odkupienia szczególne łaski i dary duchowe. Kontakt z miejscami świętymi prowadzi do głębszego zrozumienia tajemnicy odkupienia i bezgranicznej miłości Chrystusa.

(opr. M.C. Paczkowski OFM)